"İyi misin abla?"
Eğer o Kerem denen herif ablasına iki kol boyundan daha yakın duruyorsa kafa atmaya niyetli girmişti odaya. İçerideki konuşmaları duyamıyordu; ama salondaki sessizlik netti. Kimse onlar çıktıktan sonra konuşmamıştı. Nefeslerini tutmuşlar, çıkanların geri gelmelerini bekliyorlardı adeta.
Kerem kızların ranzasının alt kısmına oturmuş ablası da kendi yatağında, Nazan'ın yanındaydı. Dalamamıştı yine adama. Buna yanardı.
"İyiyim Nihat. Beş dakika daha verir misin bize?"
"Ağlıyor musun sen? Ablamın canını sıkacak bir şey mi dedin?"
Kerem'in yüzü anında Neslihan'a döndü. Son söylediği sözle odaya giren Nihat cevap vermesine engel olmuştu. Kararı neydi, teklifine olumlu mu yanıt verecekti, meraklandı iyice.
"Dedim mi Neslihan?"
"Yok, demedin. Konuşuyoruz Nihat yalnızca."
