Sonunda evlenmişlerdi. Onları izleyen insanların yüzüne mutlu bir gülümseme yayilmisken, gelin ve damat mihrabın önünde biraz önce gerçekleşen evliliğin şaşkınlığını yaşıyordu. Büyükanne oturduğu yerden kalkıp, bastonuna dayanarak onlara doğru ilerledi. Önlerine gelince ikisine de mutlu bir ifade ile baktı. Önce Isabel'e sarıldı ve alnından usulca öptü. Isabel'in titrediğini hissetti. Sonra Fernando'ya döndü. Elini uzattı. Fernando kadının elini öptü. Mutluydu... Buraya gelirken aklına hiç böyle bir şey gelmemişti. Sadece Isabel'le konuşmak ve bir hata yapmasını engellemek istemişti ama onu bir gelin kadar güzel görünce aklından geçen tek şeyin onunla evlenmek olduğunu anlamıştı.
Kilise de olmaları bu düşünceyi gerçekleştirmek için onu desteklemişti. Isabel'in hata yapmasından korkuyordu.
