DEVRİM
Sabah ısrarla çalan zil sesiyle gözlerimi açtığımda üzerime sabahlığımı geçirip odamdan çıktım. Abim de gözlerini ovalayarak çıkıp bana baktı. "Kim bu sabahın köründe?" "Bilmiyorum. Yeni uyandım." aşağı inip kapıyı açtığımızda karşımızda annemlerin görmüştük. "Anne! Baba! Hoşgeldiniz." "Hoşbulduk kuzum. Anahtarı bulamadık." Önemli değil. Hoşgeldiniz. Neden haber vermediniz? Alırdık sizi havaalanından?" "Çok erken diye haber vermedik. Hadi içeri geçelim buz gibi dışarısı." kapıdan çekilip geçmeleri için yer açtık. "Siz eşyalarınızı yerleştirin ben kahvaltı hazırlayayım." "Gelirim yardıma. Çok uğraşma." abim valizlerini taşımalarına yardımcı olmak için peşlerinden gittiğinde bende mutfağa geçtim. Çay suyu koyduğumda annemler çok özlediğimi fark etmiştim. Yüzlerinin gülmesi beni iyice
