SAVAŞ
Son mektubu da okuduktan sonra kitabın kapağını kapattım. "Umarım beni duymuşsundur." toprağı okşadım. Yanına tekrar kıvrılıp elimi toprağının üzerine yerleştirdim. "Şu an yanımda olsan, sana sımsıkı sarılırdım. Seni içime sokar bir daha kaybetmemek için çabalardım. Biliyorum istediğim şey imkansız ama hayal kurmak seninle güzel." gözlerimi kapattım. Ardından derinden gelen bir ağlama hissiyle ağlamaya başladım. "Neden?" ellerim yumruk oldu. "Neden Masal, neden? Neden gittin? Beni neden bıraktın? Böyle olmamalıydı. Seni suçlamam anlamsız biliyorum ama kimi suçlayacağımı bilmiyorum. Sen beni alttan alırsın diye sana yükleniyorum. Özür dilerim, 12 yıl geçti ama içimdeki ateş dinmedi. Bizim hikayemiz böyle bitmemeliydi. Biz mutlu olmayı hak ediyorduk. Daha çocuklarımız olacaktı bizim.
