**
Minel ile Alpay güneşi beklemişlerdi. Kahvelerini yapmışlar, gök hafiften kızıllaşmaya başladığında üzerlerine battaniyelerini alıp verandaya oturmuşlar sohbet ediyorlardı.
Hava serindi ancak Minel’in elleri üşümüştü. Alpay kolunun altına çekmiş genç kadını, göğsüne yaslamış hem seviyor hem de heyecanlı heyecanlı anlattığı şeyleri dinliyordu.
Alpay bir an da önünde ki masaya küçük bir kutu koydu. Minel ise bu ani hareketle neye uğradığını şaşırdı. Hafifçe doğruldu ve Alpay’a baktı.
Derin bir nefes çekti ve “Yavrum?” dedi Alpay.
Şuan içinde hafif bir korku vardı. Evet daha önce aile yadigarı yüzüğü parmağına takmış evlenmek istediğini söylemişti. Minel’de kabul etmişti. Ama artık daha fazla uzasın istemiyordu.
“E-efendim?” Minel ise bir anda nasıl tepki vereceğini bilemedi.
