İlerleyen saatlerde kendine geldiğinde utanç ve pişmanlıkla duvar dibine çöküp dizlerini karnına çekti ve her gün onu görmeye gelen karısını beklemeye başladı. Açılan kapıyla Ahu'yu gören gözleri ışıldadı.
Gidip yanına çöken Ahu,
''Yemek yemediğini söylediler canım.'' dedi.
''Canım istemiyor!''
''Bize yardımcı olmazsan iyileşemezsin Devran. Seni özlüyorum, senin için çok üzülüyorum...''
Başını Ahu'nun dizlerine koyarak gözyaşlarını serbest bıraktı.
''Seni üzdüğüm için kahroluyorum....seni kaderime ortak ettiğim için kendimden nefret ediyorum. Ne olur götür beni buradan.”
''Lütfen böyle konuşma hiç pişman olmadım seni sevdiğim için. Aşkım üzme beni ne olur. Bende seni götürmek istiyorum ama henüz toparlayamadın. Hala halüsinasyon görüyor musun?”
''Evet. Artık üzmeyeceğim seni... söz
