Kapıyı tıklatıp içeri girdim.
“Merhaba.”
“Geç, otur bakalım.”
İşaret ettiği yere oturdum. Elimde az önce toplantıda ayaküstü çizdiğim desen ve daha önce karaladığım birkaç taslaktan başka bir şey yoktu. Bu yüzden biraz gergindim.
“Hmm... Ben... Bay Fırat... Toplantıda aktif değildim ama alıştıkça ben...”
“Sen,” dedi üstüne basarak. Anlayayım diye yavaş konuşuyormuş gibi hissettim. “Bana harika fikirler verdin.”
“Ne?” dedim hayretle. “Ben?”
“Evet sen... Zaten birkaç gündür defterini inceliyorum. Bir de bugün ayaküstü çizdiğin o desenin tarzı aslında benim tam olarak istediğim şeydi.”
“Gerçek? Çok sevindi ben o zaman.”
Önündeki dosyada birkaç kâğıt karıştırdı. Önüme koyduğu harika desenlere gözlerimi kocaman açarak baktım.
“Wow, richtig klasse!”
Gözlerimden kalpler çıkarken Almanc
