Aslında hep aklımdasın.
Güzel bir söz etmemiş olmama rağmen ben huysuzca yüzüne bakarken adamın geniş tebessümü ani bir şekilde yüzüne yayılıyor. Yerinden fırlayıp valiziyle birlikte içeri giriyor. O ayakkabılarını kenara iterken kaşlarımı çatarak hareketlerini izliyorum. Allah’ım, adamı gördükçe daha çok özlemem mümkün mü? Bu nasıl olabiliyor? Gördükçe alışkanlık hissetmem gerekmez miydi?
“Teşekkür ederim Nur.”
Emre kapıyı kapattıktan sonra aniden bana sarılıyor. On saniye kadar dehşet içinde olduğum yerde kalıyorum. Öyle şaşırıyorum ki adamı itmeyi bile düşünemiyorum. Bedenimi tüm gücü ve içtenliğiyle sarıp nefesimi kesiyor. Nabzım hızlanırken burnuma dolan kokusuyla gözlerim yanmaya başlıyor. Sonunda ne yaptığını fark ettiğimde onu bütün kuvvetimle itip kendimden uzaklaştırıyorum.
