Aslında beni kıskanman hoşuma gidiyor.
Ertesi gün yine beklediğimden daha erken uyanıyor ve sabahın sekizinde yürüyüş yapıp bir duş alarak kendimi canlandırıyorum.
Emre beklediğimin aksine Bora konusunu bir daha açmıyor. Sadece her zamanki şapşal ve romantik mesajlarından gönderdiği için kahvaltımı yaparken günüm normalden daha aydınmış gibi hissediyorum.
“Minik begonyam uyanmış mı bakalım?”
Buna fena hâlde kafayı taktı ama söyleyiş şekli öyle hoşuma gidiyor ki sürekli itiraz etsem de aslında bana böyle seslenmesinden rahatsız olmuyorum.
“Hiç tatlı değilsiniz bayım. Uyandım.”
“Siz ise nasıl da tatlısınız hanımefendi...”
“Emre!”
“Canım?”
“Of!”
“Ne yapıyorsun Nur?”
Emre bana şapşal suratının bir fotoğrafını gönderiyor. Kamerayı o çok sevdiğim yüzüne iyice yaklaştırmış, şebek gibi
