'Sana sarılabilir miyim?' adamın sorusu ile Hera şaşırsa da adamın keskin yüz hatlarında bakışlarını dolaştırıp yavaşca sokulmuştu göğsüne. Başı Aren'in göğsüne gömülü olsa da saçlarının arasına dalan ve derin bir nefes çeken burundan da bırakmaktan korkar gibi sarılan kollardan da haberdardı Hera.
'Teşekkür ederim...' adamın son cümlesi ile odaya büyük bir sessizlik buyur edilmişti. Aren o huzurun içinde boğmuştu geceye kendini Hera ise alışık olmadığı bu korunma ile kabussuz bir geceye dalıp gitmişti.
Aşk denilen meret zamansızlıkların zamanı gibi bir şeydi işte. Aslında insan tek seferde delirmeliydi. Öyle hoplamalı zıplamalı da olmamalıydı o delirmek. Delirdi mi şöyle avaz avaz susmalıydı. Dilimiz değil beynimiz delirmeliydi. Ne saçma bir gün ulan derken, beynimiz çoktan o gün için k
