Ailesiyle konuştuğu akşamdan beri aklı pişman olma fikrine saplanıp kalmış, olmayan huzuru da artık iyiden iyiye kaçmıştı.
Üstelik bu da yetmezmiş gibi Utku sürekli arıyor, ona kendini dinlemek için fırsat vermiyordu. Çisem telefonunun çalıp durmasından ve adamın ona mesajlar göndermesinden öylesine sıkılmıştı ki en nihayetinde telefonunu tamamen kapatmıştı.
Evden çıkmıyor, Berna dışında kimseyle görüşmüyor, ailesiyle bile mümkün mertebe konuşmamaya gayret ediyordu.
Çünkü öylesine gergindi ki bir anda ağzından neler kaçar, en ufak bir ima onu deliliğin hangi noktasına taşır, kendini bıraksa içinden ne yapmak gelir; bilmiyordu. İçindeki bu çılgınlık onu bir parça korkutmuyor değildi. Bir şey vardı, sanki içinde fokurdayan bir ateş vardı. Çığlık atmak istiyor, duvarlar üstüne üstüne geliy
