Capítulo XXXIII

1840 Kelimeler

Narra Luciana. La vida es corta, ese dicho  encajaba bastante bien en ese momento. Había planificado mis sueños y metas, pero no pensé jamás agregar a la lista ser  secuestrada por dos lunáticos. No estaba  segura de qué hora era. Todavía estaba oscuro.  Amanda dejó a un lado el tronco. Su respiración era agitada. Luego salió del lugar. —¿Papá?—susurre, pero nada—.¡Papá!—grite, pero él no se movió. La idea de una persona muerta a pocos centímetros de mí no era nada agradable. A pesar que no fue nunca un buen padre, él era un ser humano, y aunque le había ayudado a Amanda hacer todo esto, no podía odiarlo por completo, al contrario sentía lástima por él. Comencé en ese instante a tener problemas para respirar. Estaba entrando en pánico. Abrí la boca para  gritar un maldito asesinato, p

Yeni kullanıcılar için ücretsiz okuma
Uygulamayı indirmek için tara
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Yazar
  • chap_listİçindekiler
  • likeEKLE