24. Bölüm “Karşılama Heyeti”
Elif Zehra
Karan, Ceylan, Ruhan ve ben…
Havalimanının kalabalığına karışmış, elimizde çiçeklerle bekliyorduk.
Kalbim heyecandan kuş gibi çırpınıyordu. Avuçlarımda sımsıkı tuttuğum kocaman çiçek demeti, heyecanımı ele verircesine ağır geliyordu. Ceylan’ın elindeki rengârenk balonlar ise bu bekleyişe çocukça bir sevinç katıyordu. Ruhan her zamanki gibi sessizdi, Karan ise etrafı süzüyor ama bakışları sık sık bana takılıyordu.
Mizhin ablam geliyordu.
İnsanın kendi kanından, canından birini beklemesi… Meğer ne kadar güzel bir hismiş. Ceylan seçilmiş kız kardeşimdi, kalpten bağlıydık. Ama Mizgin… Ne kadar anlaşamasak da, ne kadar kavga etsek de o benim ablamdı.
Çocukluğumuz geldi aklıma.
Kavga ederdik, saç saça baş başa girerdik. Ama ne zaman canım yansa, n
