Herkesin bakışları Mert’teydi. Atahan direkt “Yaren…” dedi, şaşkınlık dolu bir sesle. Atahan onu tanıyordu. Adının Yaren olduğunu öğrendiğim güzel kadın, Mert’i kucağında sıkı sıkı tutuyordu. Behiye teyze ayağa kalktığı gibi torununa koştu.
“Mert!” diye bağırdı.
Mert “Anne!” dediğinde hepimiz bu sahne karşısında dayanamadık ve ağlamaya başladık.
Direkt babaannesine doğru gitmek istedi. Yaren de onu Behiye teyzeye teslim etti. Mert küçük ellerini babaannesinin gömleğine koydu ve sıkı sıkı tuttu.
Onu öpüp kokladı. Yaren’e baktı. “Kızım, Allah senden razı olsun. Allah ne muradın varsa versin. Sen beni mutlu ettin, Allah da seni mutlu etsin. Torunumu bana getirdin.”
“Ne demek teyzeciğim. Kim olsa aynısını yapardı. Ben insanlık görevimi yaptım.”
Gözleri dolu dolu ona baktı sonra Mert
