Issız bir geceydi.Sıcak sonbahara tezat, odada soğuk rüzgarlar esiyordu. Yıllardır bu anı bekleyen adamlar sessizdi.Farklı hayal etmişlerdi belki de ama kader bizim bilmediklerimizinde yazılı olduğu gizli bir levha değil miydi?
Gözlerin hırsla birbirleriyle konuştukları saniyelerde dayanamayan adam hızla atılıp yumruk attı yıllardır aradığı adama.Onların birbirlerine olan öfkelerinin ardına sakladıkları hasret kırıntılarını gören Ahmet"Emir kes şunu!Kedi köpek gibi kavga etmenin sırası değil!"dedi.
"Bırak Dede!.Onun düşmanlığı kendine.Nasıl böyle bir yanılgıya düşerim diye kendine sinirleniyor."
Emir'in sonsuz öfkesine tezat Aras oldukça sakindi.
"Hadi ne gösterecekseniz gösterin!Benim şu gevşek herife daha fazla tahammülüm kalmadı."
Avına atılmayı bekleyen bir kaplan edasıyla kükredi
