Aklımdan milyon tane düşünce geçerken gözlerimi ayıya sabitlemiştim. Ölmekten korkamadığımı söylediğimde ona hiç bu kadar yakın değildim. Sanırım yanılmışım, ölmekten deli gibi korkuyordum! Ayı yaklaştıkça kaçmayı düşündüm ve hızlıca sağıma baktım. Başka bir ayıyı görünce sıçradım. Soluma baktım, orda da başka bir ayı vardı. Tek çarem arkaya koşmaktı. Tam o anda arkamdan bir hırıltı duydum ve kafamı hızlıca çevirdim. Lanet olsun, orda da bir ayı vardı. Beni dört bir yandan kapana kıstırmışlardı. Ailemi düşündüm, hayatlarında sahip oldukları tek çocuk bendim. Ben onların en büyük aşkı, tek yaşam kaynağıydım. Kahretsin! Bu acıyı onlara yaşatacak olduğum için kendimi suçlu hissetmeye başlamıştım. Aydınlığın karanlıkla olan savaşını düşündüm. İstemsizce gülümsedim, ben olmadan da o işi hallede
