Boran’dan
Tam üç gündür Elif’in peşindeyim. Özür dilemeye çalışıyorum ama asla dinlemiyor beni. Haklı da… Yaptığım eşekliğin telafisi yok. Yine de bir özür dilesem, içim biraz olsun rahatlayacak.
Avluda boş boş oturuyorum. Herkes kendi işine dağılmış. Benim işim, gücüm, her şeyim İstanbul’da kaldı. Buraya sadece birkaç günlüğüne gelmiştim ama şimdi gitmeye elim varmıyor. Kardeşimi buldum — iyi hoş ama onunla bile doğru düzgün vakit geçiremiyorum. Çünkü aklım hâlâ o çingeneyi öptüğüm anda takılı kaldı.
Kızı çok kırdım. Artık yüzüme bile bakmıyor. Ama ben onun bana laf yetiştirmesini özledim… O sustuğunda bütün konak sessizleşiyor sanki.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Tam o sırada elinde iki kahve fincanıyla Masal geldi.
“Abim, bir kahve içelim mi?” dedi.
“Gel güzelim,” dedim, “özür dileri
