BÖLÜM 33
Güneş yavaşça gözlerini araladı. Acısı dinmiş, sıcaklık yerini hoş bir serinliğe bırakmıştı. Yattığı yerden yavaşça doğruldu ve nerede olduğunu anlamak için etrafına bakındı. Duvarlar beyazdı ve bu beyazı kirleten tek bir leke bile yoktu. Zemin beyaza yakın gri bir renkteydi. Yattığı yatak ve bu yatağı çevreleyen nevresimler de odaya uyum sağlamak için beyaza bürünmüştü. Çıplak ayakları zeminin soğukluğuyla buluştu ve yavaşça ayağı kalktı. Üzerindeki beyaz elbiseyi fark ettiğinde parmakları elbisenin eteğinde dolaştı. Eli kaşınan sırtına gittiğinde sırtını saranın elbisenin kumaşı değil sargı bezi olduğunu fark etti. Nerede olduğunu anlamaya çalışıyordu. En son evinde odasındaydı ve çektiği acıların arasında sevdiği adamın hayalini görmüştü. Sonrası yoktu. Odanın tavanına yakın duran küç
- Yazar
