***
Hayat insanı bazen öyle bir silkeler ki, gözünüzü açtığınızda kendinize gelemesiniz. Bildiğiniz o güzel dünyanız bir anda gözlerinde kararı verir. Ben kendime gelip ayaklarımın üzerinde durmayı başarabildim ama kararan dünyamı hala güneşle buluşturamadım.
Güneş görmeyen çiçek büyür müydü? Büyümezdi tabi. Peki ben bu karanlıkta nasıl güçleneceğim? Bilmiyorum...
Şu anda olduğum ceza evinin kapası önünde bekleyip derin nefesler aldım. Annemi öldüren adamla yüzleşmek çok ama çok zordu.
Cesaretimi toplayıp içeri girip gerekli aramalardan geçerek, özel görüşme olduğundan, gardiyanın yöneltiği tek kişilik odanın önünde durdum. Hadi bakalım!
Kapının kolunu indirip açılan kapıyla içeri girip bir adım attığımda, kanım dondu. Annemin katili tam karşımda oturuyordu.
"Dalga, kızım!" Diyerek a
