Gözlerimi açınca hastane odasında olduğumu hemen anladım. En son Gamze'nin kucağına düşmüştü kafam. Birileri akademide neler olduğunu öğrenmişti sonunda. Kolumdaki serumu çıkartıp yataktan kalktım. Ani hareket ettiğim için başım dönmüştü. Kendimi toparlayıp etrafıma bakındım. Odada beş öğrenci daha vardı. Odadan çıktım, koridor boştu. Aşağıya inince danışman masasının önünde Cafer Bey duruyordu.
"Oo, Gelincik Hanım uyanmış. Bu işlerden hiç anlamıyorsun değil mi?" Kolumu gösteriyordu. Serumu çıkartırken kolumu kanatmışım.
"Olabilir. Herkes iyi mi?" hala merdiven korkuluğunu tutuyordum düşmeyeyim diye.
"Sayende iyiler. Hayatlarını kurtardın. Şimdi git dinlen." Her zamanki gibiydi Cafer Hoca.
"Benim gitmem gerek. Önemli bir işim varda. Sonra görüşürüz." Kalan merdivenleri inip aşağıya ine
