Durmuştu.
Sanki herşey benim için durmuştu. Hislerim, düşüncelerim aklım, zaman...
Ozan'ın elimi hafifçe sıktığını ve kulağıma sessizce ismimi fısıldadığını duydum. Ama tepki veremedim.
Gözlerimin önünde Kaan'ın kardeşinin intihar ettiğini söylediği an tekrar tekrar oynuyordu.
Ozan'ın endişeli gözlerini üzerimde hissedebiliyordum ama gözlerim ne onu, ne abimi görüyordu.
Sonunda Ozan'ın beni elimden tutarak hızla az önce, daha birkaç saniye önce birlikte olduğumuz o yere sürüklediğinde, kendimi yabancı gibi hissettim.
Kendime bile yabancı...
Kötü hissediyordum ama tam olarak ne hissettiğimi ben de bilmiyordum.
"Cemre..." dedi yumuşak, hafif bir sesle Ozan.
Cevap veremedim.
Sonra yüzümü ellerinin arasına alıp, nazikçe başımı kendisine bakmam için çevirdi.
"Cemre, bana bak lütfe
