Uraz ’ın sesi sertti, ama o sertliğin ardında bir kırılganlık saklıydı. Dört aydır bu konuşmayı bekliyordum. Belki de aynı zamanda kaçıyordum bundan. Çünkü onu tanıyordum. Ne söylersem söyleyeyim, ona asla yeterli gelmeyecekti. Bunu biliyordum. Yine de içimde küçücük bir umut vardı. Belki yüz yüze geldiğimizde bana inanırdı. Belki her şeyi anlatmaya gerek kalmadan, gözlerimden anlamak isterdi. Ya da her şey daha da kötüleşirdi. Ama bu hesaplaşmadan daha fazla kaçamazdım.
"Tamam." dedim hafif bir titremeyle. "Geliyorum."
"Yarım saatin var, Yasemin. Yetişemezsen beni bir daha arama."
Telefon kapandı. Geriye kalan sessizlik içime dolan bir soğukluk gibi yayıldı. Derin bir nefes aldım. Giyinip aceleyle bir taksi çağırdım. Ama Aliağa ’ya kadar taksiyle gitmeye ne param yeterdi ne de zaman ol
