--
Bazen omuzumuzdaki yükler o kadar ağır gelir ki artık taşıyamayacağımızı düşünürüz. Ama o yüklere bir yenisi eklenince, yine taşımaktan başka çaremiz olmadığını anlarız. Her defasında yere ayaklarımızın ne kadar sağlam bastığını fark ederiz, ama ruhumuzda olmadık yaralar açılır. Yani demem o ki, herkesin yükü kendine ağır. Benim yüküm de bana ağır.
Bu eve geleli iki ayım dolmuştu. Dıjvar bazen iyi, bazen kötü oluyordu. Onunla aramızdaki ilişki, ne tam bir dostluk ne de tam bir düşmanlıktı. Sanki ikimiz de bu evliliğe alışmaya çalışıyor, ama bir yandan da içimizdeki çatışmalarla boğuşuyorduk. Azize Hanım ile aramız biraz daha iyiydi. Asiye Hanım ise eskisi kadar sorun yaratmıyordu. Bir yanım, "Bir gün bu evden gidersen gidebilir misin?" diye sorarken, diğer yanım hiç düşünmeden "Gideri
