Nazlı Demiroğlu’nun ağzından:
Kalbime batırılan onlarca cam vardı sanki. Birisi durmadan onları çıkarıp çıkarıp tekrar geri sokuyordu. Öylesine canım acıyordu ki bu hisle daha önce tanımadığım için bedenime ağır geliyordu.
Eve gelmeden önce Beyza’yı da eve bıraktım. Eve geçeceğini, onu öldürmeye çalışanları bulacağını söyledi. Daha sonrasında tekrar buluşma sözü verdik birbirimize ve ayrıldık. Şimdi ise babamın yeni evinin önündeydim. Yaman’ın ayarladığı ev... Onu anmak bile canımı acıtınca yüzümü buruşturdum. Ben ne ara bu kadar bağlanmıştım ki? Hayır hu koca bir saçmalıktı bağlandığım falan yoktu kendime gelmeliydim yoksa günlerim bana zehir olurdu.
Kapıyı çalıp dudağımı ısırarak beklemeye koyuldum. Babamın ne tepki vereceğini bilmiyordum ve açıkçası ne diyeceğimi de kestiremiyordum.
