Zeki için askerlik, beklediğinden de zor geçiyordu. Daha önce hiç bu kadar yalnız hissetmemişti. Sıcak yaz günleri, uzun eğitim saatleri ve o bitmek bilmeyen talimler bir yana, asıl zor olan şey içindeki boşluktu.
Ailesi uzaktaydı, yaşlı anne ve babası sağlık durumları nedeniyle yemin törenine bile gelememişti. Arkadaşlarından ya da tanıdıklarından haber almak neredeyse imkânsızdı. Üstelik telefon kullanmalarına izin verilmiyordu; sadece belirli zamanlarda kısa bir telefon hakkı tanınıyordu. O anlar geldiğinde ise Zeki genelde Zeynep’i arıyordu.
Ancak, Zeynep ile konuşmak ona huzur vermek yerine içindeki yalnızlığı daha da derinleştiriyordu. Aralarındaki bağ; mesafe ve zamanla birlikte daha da yıpranmıştı. Zeynep ile konuşmaları çoğu zaman kısa ve yüzeysel oluyordu.
"Dayanmalısın
