Merhaba çocukluğum.
Nereden başlayacağımı hiç bilmiyorum. Şu an ben bunları yazarken henüz gelecek yaşanmadı ama ben senin ne kadar acı çektiğini hissedebiliyorum. Bu normal mi? Kalbim senin neler yaşayacağını düşünerek kasılıyor, gözlerim yaşarıyor, boğazım düğümleniyor. Bunların hiçbiri normal değil. Bu normal değil. Beynimde beni tüketen şey normal değil. Ama her şeyin bir nedeni var ve bu neden her ne ise biz bunu yaşayacağız.
Seni çok seviyorum Çınarım. Her şeyini çok seviyorum. Affedici kalbini, dürüst gözlerini ama özellikle gür sakallarını seviyorum. Burada gülümsediğini biliyorum mesela. Gözlerinde yaş varken gülümsüyorsun. Gülümsemeni de çok seviyorum. Sana dair ne varsa seviyorum ama neden nefret ediyorum biliyor musun? Acı çekmenden, yenilgiyi kabul etmenden, seni güçsüz görm
