Restoranda kahvaltı yaparken etraf çok ıssızdı. "Neden hiç müşteri yok?" dedim karşımda oturana.
"Biz otelden gidene kadar müşteri alınmayacak."
"Neden?" Şaşırmıştım.
"Olası tehditlere karşı küçük bir önlem." Peynirden bir parça alıp dudaklarıma uzatınca kabul ettim.
"Biz ne zaman gideceğiz?"
"Ne zaman istersek. Güzelim, otel bize ait hatırlatmama gerek var mı? İstediğimiz gibi kullanırız." Cümlesindeki biz kelimesi dikkatimden kaçmamıştı.
"Eve dönelim." dedim. Yanımda Derin bile olsa dışarıda korkuyordum. Sevdiğim şey kocamdı hayatı değil.
"Ben yanındayken korkma."
Elimdeki çay bardağını parmaklarımda sıcaklığını hissederek sıktım. "Bunu bana Abdullah meselesi çözüldükten sonra söyle. Yanımda olabilirsin ama şu an buraya adamlarıyla gelse tek başına bir yerden sonra karşı koyam
