Gözlerimi açtığımda her yer karanlıktı. Bilincim pusun ardındaydı. Kim olduğumu bile ayırt etmekte zorlanıyordum. Bir süre daha gördüğüm karanlığın içinde yatmaya devam ettim.
Pus dağılıp anılar geri gelmeye başladığında bedenim panik havuzunda çırpınmaya başladı. Ellerimi, ayaklarımı hareket ettiremiyordum. Bağırmak istedim ama sesim çıkmadı.
Duyduğum sesle çırpınışlarım yavaşladı. Lanet karanlık korkumu artırıyordu. Yüzümde bir sıcaklık hissettim ve sonrasında gözlerimdeki bağ açıldı. ‘’Günaydın.’’ diyene baktım. Bu Naz’dı. ‘’Sonunda uyandın. Bir an hiç uyanmayacaksın sanmıştım.’’ Bedenim çırpınmayı bırakmıştı ama ellerim sürekli hareket halinde bağlı iplerden kurtulmaya çalışıyordu.
Ayağa kalkıp yanımdan uzaklaştı ve sonra elindeki su dolu şişeyle geri geldi. ‘’Bağırırsan o acıyla
