Ertesi gün Ayberk öğleden sonra uğradı ama önceki günler kadar uzun kalmadı. Onlar yokken yaşadığımız gizli deneyim ikimizin arasında paylaştığımız en büyük ve anlamlı sır olarak kalacaktı. Bir daha ne zaman aynı şeyleri yaşayabilecektik bilmiyorduk ama artık birbirimize bedenen de ruhen de mühürlenmiş hissediyorduk. Bu belki ilkel veya geleneksel bir söz olarak düşünülebilirdi ama aramızdaki şey böyle hissettiriyordu. Gitmeden önce bana sarıldı koca bedeniyle ve,
‘’Sıkıntı olacak bir ipucu kaldıysa bir daha kontrol et lütfen. Seni zora sokacak bir şey olmasın aşkım.’’ dedi ihtiyatla.
‘’Evet bir daha bakınacağım şimdi sen çıkınca. Senin için de yanlış düşünmelerini istemem.’’ Dedim ben de biraz hüzünlü. Aslında ayrı kalmayacaktık, ne zaman istesek görebiliyorduk birbirimizi ama aynı yata
