Uyandığımda jungkook'u yanımda görememek ister istemez modumu düşürmüştü.
Her sabah kahvaltı tepsisiyle benim uyanmamı beklememe alışmışyım anlaşılan. Bu çok kötü bir alışkanlıktı farkındaydım ama hoşuma gidiyordu işte.
Ne kadar sert kabuklarım olursa olsun altında bir kadın duygusallığım vardı ve jungkook o kabukların içine sızan tek kişiydi.
Böyle bir durumda babamın yokluğu canımı daha çok yakıyordu. O hayatta olsaydı herşey bu kadar karmaşık olmazdı ve ben ona ne yapacağım ile alakalı akıl danışabilirdim.
Yataktan kalkıp koridorda yürümeye başladım. Belki evde bir yerlerdedir diye düşünüyordum çünkü dışarı çıkmış olsa bir not bırakırdı.
Tam merdivenlere yaklaştığım sırada merdivenlerin yanında ki odadan yükselen sesler duydum. Dikkat veremediğim için ne konuşulduğunu anlamamıştım
