Derin bir nefes alıp yataktan kalktım. Zaten uyuyamıyordum boşuna yatakta dönüp duruyordum. Küçük adımlarla mutfağa doğru ilerledim ve kendime büyük bir bardak meyve suyu doldurdum.
Yanlış olan ben miydim?
Ben aylardır babamın katilini bulmak için uğraşıyordum. Bu uğurda az kafa patlamamıştım. Tam sonuca ulaşmışken kendimi geri çekemezdim.
Evet korumam gereken biri vardı. İçimde minicik hayata tutunmaya çalışan bir beden. Onu riske atacak bir şeyi zaten yapmazdım. Acaba kendimi doğru mu ifade edememiştim?
Her ne olursa olsun bana, bir daha beni göremezsin diyorsa ona boyun eğemezdim. O bana bunu söylerken kendi bebeğini düşünmüyordu ama beni düşüncesizlik ile suçluyordu saçmaydı.
İki gündür evden dışarı çıkmadan düşüncelerimle boğuşuyordum. Kavga ettiğimiz esnada kendimi haklı görüyor
