Bende ki şans ancak bu kadar olabilirdi zaten. Ben herkesi sarhoş olup hiç bir şey hatırlamadığıma ikna etmeye çalıştıkça sürekli bir yerlerde açık veriyordum. Yada bana öyle geliyordu. Ama sürekli Çağhan'ın imalı bakışları ve bir şeyler hatırlayıp, hatırlamadığım hakkında sorular sormasıydı. Abim ise çok ayrı bir dertti. Hala neden içtiğimi sorguluyordu. Oysa ki onlar yüzünden içmiştim. Beni kısıtlamaya çalıştıkça içmek istemiştim. Nedense yapma denilen şey hep daha ilgi çekici olmuştur. İnsan denilen varlık hep öyle değil midir? Yasak olan her daim daha cazip gelir ve yapmak için caba sarfedilir.
Kahvaltı masasında Çağhan'ın gözleri hep üzerimdeydi. Ben ise hala ayılamamış taklidi yapmakla uğraşıyordum. Ama biraz daha böyle bakmaya devam ederse açık verebilirdim. İşin kötü yanı o öyle
