Özlem insanın canını yakardı. Roj babasına duyduğu özlemle çok fazla kıvranmıştı. Burnunun sızladığı günler bile olmuştu. Ama aslında daha beterleri varmış. Yaşayarak iliklerine kadar sızıyı hissederek yaşamıştı. İnsanın gözünün önündeki karısını özlemesi çok başkaydı. Ne ölüp dirilmeye benziyordu ne kör bir bıçakla diri diri kesilmeye. Yaşarken insanın kendi cesedinin kokusunu almasına denkti!
Rojgûl’e iki haftadır uzaktan bakmaktan boynu önüne düştüğünde sıkıntısı da büyüdü odalara sığamaz oldu. İki haftadır güvercin tepesine bakıp uyuduğu her gece rüyasında beyazlar içinde kendisine doğru koşan deli dolu karısını görüyordu. Aydan daha parlak yüzü su yeşili parlayan gözleri ve sevdasıyla görülmeyecek bir güzellikteydi. Kollarını açıp rüyalarında hasret gidermek istediği kadı
