Yazar Anlatımı
Bahar ve Ömer yukarıya çıktıklarında karşılaştıkları görüntü ile ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Anlık bocalama anı geçince Bahardan tek bir kelime bile çıkmazken Ömer “NE BOK YİYORSUNUZ LAN SİZ?” diye kükreyerek odaya dalmıştı bile. İçinde biriken öfkenin haddi hesabı yoktu. Yıllar önce halası dul kalınca evini açmış ve en yakını olarak tutmuştu. Ömer, Ahmeti kardeşi Yusuftan ayırmamış onunla eşit şekilde iş dağılımı yapmıştı.
Çok küçükken babasız kaldığından bilirdi yetimliğin acısını. Hissettirmek istememişti. Ancak şimdi içinde o babasız çocuğa duyduğu öfkeyle yanıp kavruluyordu. Sert çehresinde ateş misali gözleri Canından çok sevdiği kız kardeşi ve Ahmet üzerinde gidip geliyordu.
“Ben seni böyle mi yetiştirdim?” Anası hemen saçından tutmuştu ki Ömer müdahale etti
