Bahar’ın Ağzından
Yanı başımda bir kıpırtı hissedince gözlerimi yavaş yavaş açtım. Horozlar ötüyordu, sabah olmuştu. Gece dışarı çıkıp biraz ağladıktan sonra geri gelip uyumuştum. Gözlerim acıyordu, açmakta bile zorlanıyordum. Elimi hemen gözlerime atıp biraz ovaladım ve sırt üstü döndüm. Bir süre tavana baktım.
Ömer bey üzerini giyiyordu. Bugün gidecekti. Buruk bir tebessüm oluştu yüzümde. Gidip gelmemesini dileyeceğimi hiç düşünmemiştim. Hal bu ki dün benim için ahaliyi bile uyarmıştı. Hatunum demişti. Eşref amcayı arabayı sürme konusunda bile uyarmıştı. Ancak sanki dünyanın en normal şeyini söylüyormuş gibi bana gelip “boşanacağız” diyordu.
Bütün bunların beni nasıl üzeceğini ise umursamamıştı!
Benim ne duruma düşeceğimi hiç mi düşünmüyordu? Bir kadının buralarda dul kalmasının son
