Bir süre üzerimdeki izlenme hissi ile bakışlarımı önümdeki sıradan hiç ayırmadım bu durum birkaç saniye sonra önümdeki boş sıraya birinin oturması ile son buldu. Bakışlarımı bana doğru dönük olan göğsünden yukarıya doğru kaldırdığımda yeşil gözleri ile bana bakan Bedir ile karşılaştım. Bakışları anında içime işlemeye başlamıştı, o an tüm gerginliğim veya üzerimde hissettiğim izlenme hissi uçup gitmişti. Bana gülümseyerek bakması ile kendimi o kadar güvende hissetmeye başlamıştım bile.
“Şimdi daha iyi misin Mihrimah?” Dudaklarından çıkan her söz ona o kadar yakışıyordu ki bana ulaşana kadar ses tonunu kulaklarıma kazıyor gibiydim. Benim hakkımda endişelenmesi beni çok özel ve mutlu hissettirdiğinin daha yeni yeni farkına varıyordum bu hissin beni ürkütmesi bile Bedir’in yanında iken korku
