“Yine boş yere özür diledin Mihrimah” Sitem dolu bakışlarının sebebi bu muydu? Bu bir alışkanlıktı ve ben bunu kolay kolay bırakamıyordum. Bana sitem dolu bakışlar ile bakmasını istemiyordum, bu tür bakışlar Bedir’e yakışmıyordu. Koyulaşan yeşillerine alışkın değildim. Üzgün bir şekilde ona bakarak tekrar özür dilemeye hazırlanıyordum ki Bedir o gözlerindeki sitemi bırakarak eskisi gibi bakmaya başladı “Sadece her şeye özür dilemene gerek yok Mihrimah bunu söylemek istedim. Şimdi sorumu yineliyorum ne yemek istersin?” Hayatımda hep ilkleri bana yaşatan Bedir yine bir ilki gerçekleştirmişti ama ben onun parasını harcayamazdım ki.
Kendi kendime yetmeye o kadar alışkındım ki birinin bana bir şey alma düşüncesi bile içimde bir telaşa sebep oluyordu. Sanki o insanların gözünde daha da küçülüyo
