"Virandır bağların gülleri viran,
Ölür mü dünyada dengini bulan?”
Derler ki, Dünya'da dengini bulan yükünü hafifletir, kopan firtınalarda sıkıca tuttuğu elden güç alır. Benim hem gücüm hem de güçsüzlüğüm, Cezayir'di.
O, kaderin önüme çıkardığı en çetin imtihan, aynı zamanda en büyük lütuftu. Gözlerinde hem acının karanlığı hem de huzurun aydınlığı saklıydı. Onunla yürüdüğüm her yol, beni kendime biraz daha yaklaştırıyor, ayrılık ihtimali ise uçurumların kıyısında dolaştırıyordu.
Cezayir, yalnızca bir isim değildi, kalbimin en derin yerine kazınmış bir sırdı. Onu düşünmek, kalbime ağır bir yük bindiriyor, fakat aynı anda, kanatlarımı da güçlendiriyordu. Kendi içimdeki zıtlıkların, çelişkilerin ve aşkın vücut bulmuş hâliydi o.
Ve ben biliyordum ki, bu hikâye sıradan bir aşkın hikâyesi d
