Kalbim çarpıyor. Kafamda hâlâ rüyanın yankısı…
Küçük bir kız, büyük bir çarpışma, bir çığlık.
Ve o isim…
Dicle.
Turan bana o gözlerle bakarken, içimdeki her şey buz gibi oldu.
Kelimeleri sindiremeden ağzımdan bir çığlık gibi fırladı:
“Ne diyorsun Turan?”
“Tabii…” dedi, gözlerini kısarak.
“Sana verilen ilaçları içmiyorsun.”
Kanım çekildi. İçimde bir titreme başladı. Bir kelime boğazıma takıldı:
“Kim? Neyi?”
“Annen” dedi sonra.
“Annen biliyor mu anılarını hatırlamaya başladığını?”
Anlamaya çalışıyordum. Parçalar havada uçuşuyordu ama birbirine oturmuyordu hâlâ.
“Turan… Ne demek bu?” dedim fısıltıyla.
O ise bir adım atıp yatağa oturdu. “Dicle… Ben miyim o?”
“O gördüğüm… halüsinasyon değil miydi?”
Başını yavaşça kaldırdı. Bakışları donuktu.
Soğuk ve acımasızdı.
“Evet.” dedi.
