TOPRAK’TAN…
Silah sesine koşup gelen korumaların koşuşturmalarının arasında kollarının arasında tutuğu Simya’ ya bakıyordu Toprak. Bahçe kan gölüne dönmüştü. Korumalar 112 aramışlar ambulans gelmiş ancak Toprak bir saniye bile karısının üzerinden gözlerini ayırmamıştı.
Ameliyathane kapısının önünde ne kadar süredir beklediğini bilmiyordu. Üç saat olmuş olabilirdi belki de beş. Sadece kulaklarında sniperdan çıkan ses ve Simyanın “Toprak Bebeğimiz” cümlesi dönüp duruyordu. Rıza ve Hasan hastaneye koşup geldiler. Kendi hastaneden yeni çıkmış üstelik ayakta duracak hali bile yokken şimdide karısı ölümle burun burunaydı. Ameliyathanenin kapısı defalarca açılıp kapanmış ünitelerce kan taşınmıştı.
Toprak olanları uzaktan izlerken derin bir sessizlik hakimdi üzerinde. Sonra korumalardan birini
