Hayat bize öğrettiği en acı şeydi sevmek gözlerini yumarak araladı. Elinde yastık ve batanyesi ile ilerleyen kocasına baktı. Yine her daim olduğu gibi aynısını yapıyordu. Yutkundu suçu neydi? Çok mu sevmek! Yıllarca onu beklemek! Oğluna hem anne hem baba mı? Olmak... gözlerini tekrar kapatınca iki damla yaş süzüldü.. Hızla yanaklarındaki yaşı sildi.
"Orda mı uyuyacaksın?" Sesi yüreğinde olan duygu yükünden kısık çıkmıştı. "Evet!" Kısa ve net bir cevap gözlerinden yaşlar süzülürken güldü. Garip bir psikoloji duygularının ardına gizlenmişti. Derin bir nefes alarak sakin olmak için bir kez daha duygularını ardına savurdu.
Ama olmuyordu bu sefer olmuyordu. Yapamıyordu insan her daim kabul edemezdi. "Suçum ne?" Bakışları kocasından çekmeden bakmaya devam etti. Kocası serdiği batanyenin üzer
