Kadir
Şirin uyuyordu.
İnsan sevdiği birine bakarken böyle susar mıydı?
Ben susuyordum. Çünkü bazı duygular kelimeye dökülünce küçülüyordu. Şirin’in yüzüne baktığımda kelimeler yetmezdi. Kollarımda uyuyan bu kadının, hayatımda ne kadar yer kapladığını anlatacak bir dil yoktu.
Uykusunda kaşları bile huzurluydu.
Oysa ben…
Benim içimde tek bir sakin nokta yoktu.
Onu ne kadar çok sevdiğimi ilk kez bu kadar net hissediyordum. İnsan sevdiğini, kaybetmeye karar verdiği an anlarmış. Ben her şeyden vazgeçmiştim. İntikamdan, öfkeden, kendimden…
Ve hâlâ aklım almıyordu:
Bunca şeyden sonra beni affetmiş olmasına.
Affedilmek bazen cezadan daha ağırdı.
Çünkü affedildiğinde kaçacak bir yer kalmazdı.
İntikam bittiğinde her şeyin duracağını sanmıştım.
İçimdeki gürültünün susacağını, gecelerin s
