Hayat ne kadar garipti. Bir zamanlar uğruna öleceğiniz, onsuz yapamayacağınızı düşündüğünüz birini aniden silip atabiliyordunuz. Tek kalemde değil belki, ama bir süre sonra tek tek çizik attığınız kağıdın ardında yırtıklar kalıyordu sadece. Belki can yakıyordu, belki ara sıra göz yaşlarınızın geçmesine izin veriyordu o minik boşluklar. Ama bir zaman sonra o da geçiyordu. Her şey gibi, o da unutuluyordu. Şu an karşımdaki Engin'e bakıp da en ufak bir şey hissetmememin başka bir nedeni olamazdı.
Aynı hayat, size birini kaybettirip başka birini sunuyordu altın tepside. Belki bir süre sonra, belki de o an. Aslında Kubilay hep orada olan bir seçenekti. Sadece ben onu çok güzel görmezden gelebiliyordum. Asıl oyuncunun arkasında duran silik bir anime gibiydi. Asıl oyuncu öldü. Ve yedek oyuncu tü
