Karan, derin bir nefes alıp gözlerini kapattı. Kendini sakinleştirmeye çalışıyor gibiydi. “Bugün mutfaktan uzak dur. Hatice Hanım gelsin, işleri o halletsin. Sen de odana git ve sakın bir daha ortalıkta dolanma.”
Şirin, hafifçe başını sallayıp tezgâhın köşesinden sıyrılarak mutfaktan hızla kaçtı.
Karan, onun arkasından bakarken dişlerini sıkıyordu.
Misafirlerin olduğu salona döndüğünde, Baran alaycı bir şekilde gülümsedi. “Ne oldu, Karan? O kız için bu kadar gerildiğine göre senin için önemli biri mi?”
Karan, Baran’a sert bir bakış fırlattı. “Ağzından çıkanlara dikkat et, Baran. O sadece bir çalışan. Fazlası değil.”
Baran, gülümsemesini koruyarak arkasına yaslandı. “Tabii, tabii… Ne dersen o.”
Karan, Baran’ın alaycı bakışlarını görmezden gelerek konuyu değiştirdi. Yemekleri yiyelim
