Karanın aniden onu geriye doğru yatırmasıyla kendini yatağa bastırdı. “Karan, cidden! Biri yukarı çıkarsa—”
Karan, Şirin’in dudaklarına parmağını koyarak onu susturdu. “Kimse yukarı çıkmayacak. Çıksalar bile umrumda değil. Bu gece sadece ikimiz varız. Seni özledim, Hem de çok.”
Şirin, Karan’ın bu sözleri karşısında kendini biraz daha bıraktı. Kalbi hâlâ hızlı atıyordu,Karan’ın sıcaklığı, dokunuşları ve sözlerindeki samimiyet onu yavaş yavaş rahatlatıyordu.
Karan, Şirin’in yüzüne eğilerek hafifçe onun alnına bir öpücük kondurdu. Daha sonra yanağına, ardından da çenesine doğru öpücüklerini kaydırdı. Şirin, istemsiz bir şekilde gözlerini kapatmış, Karan’ın dokunuşlarının etkisiyle yavaşça nefes alıp vermeye başlamıştı.
“Karan…” diye mırıldandı, ama sözleri bir fısıltıdan öteye geçemedi.
