Her şey o kadar hızlı ve tuhaf gidiyordu ki. Anlam veremiyordum. Hastaneye gidişimizin üstünden tam 1 , 5 ay geçmişti. Ve bu bir buçuk ay burnumdan gelmişti. Ama onlara da kızamıyordum çünkü ben beni hem bebeğimizi düşünüyorlardı. Ama sürekli yatmak ve birilerin bir şeyleri yemek için zorlamasından da gına gelmişti. Yine de hiç ağzımı açmamış, saygısızlık yapmamıştım.
Karnım büyümüştü. Artık dar giyinince belli olan bir miniğim vardı. Yine de hala kilo almaya çabaladığımdan normalde belirgin olması gerektiği kadar belirgin değildi. Bu durum konaktaki herkesi üzüyordu . Farkınaydım ama en çok üzülen Mehmet ’ ti. İş çıkışında sürekli yiyecekler getiriyor hepsini yemem için çabalıyordu. Genelde aldığı yiyecekler de kilo aldırıcı olanlardandı.
Ona da bir şey demeden yiyordum.
Ama artık
