Bir süre birbirimize sarılı ağladık. Konaktan sesler yükselmeye başlayınca diğerlerinin uyandığını da öğrenmiş olduk. Yavaşça geri çekilip önce benim göz yaşlarımı daha sonra kendi göz yaşlarını sildi. Yüzündeki gülümseme yerini koruyordu. Hatta o gülümseme ta gözlerine ulaşmış öyle bakıyordu. Mutluydu. Mutluydum. Biz mutluyduk!
Daha mutlu olduğum bir an düşleyemiyordum. Kocam, elleri karnımda bana sarılıyordu ve karnımda ikimizin mini bir bebeği vardı. İç çektim. Biz bu işi başarmıştık. Biz her şeye rağmen mutlu olmuştuk, yapabilmiştik.
"Ne yapalım şimdi? "
Titreyen sesine gülümsedim. Heyecanı gözlerinden, sesinden, titreyen ellerinden belliydi.
'"Önce hastaneye gidelim. Kesinleşsin sonra söyleriz? "
O da benim titreyen sesime güldü. Heyecanım gözlerimden, sesimden, titreyen e
