Rojda, konaktan çıkıp dar sokaklara daldığında kalbi yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Hazan’ın o buz gibi kararlılığı iliğine kadar işlemişti. Köşeyi döneceği sırada, gölgelerin içinden bir el uzanıp onu kolundan tuttu. Rojda çığlık atacakken, ağzı sert bir el ile kapatıldı.
"Sus! Benim, Bekir..."
Rojda, korkuyla karışık bir rahatlamayla nefesini bıraktı. Bekir’in yüzü kireç gibiydi, gözlerinde ise daha önce hiç görmediği bir telaş vardı. "Ne işin var burada? Konağın etrafı it dolu, görseler seni de beni de sağ koymazlar!" dedi Rojda fısıltıyla.
Bekir, etrafı kolaçan ettikten sonra avucundaki o küçük, gümüş anahtarlığı Rojda’nın eline bıraktı. "Ağamın emridir. Bunu Hazan’a ulaştıracaksın. Kimse görmeyecek, kimse duymayacak. Hazan bunu gördüğünde anlar... Asil Ağa’nın onu o uçurumda bır
