Asil, arabayı iki sokak ötede, lambaların yanmadığı o kör noktada durdurdu. Halil’e bir işaret çaktı; tek bir kelime bile etmediler. Gecenin karanlığını bir pelerin gibi üzerlerine çekip Hazan’ın evinin arka bahçesine sızdılar.
Halil, bahçe duvarının dibinde pusuya yatıp etrafı kollarken, Asil paslı demir şebekelere tutunup Hazan’ın kaldığı odaya, o duvara tırmandı. Nefesini bile tutuyordu. Pencerenin mandalını sessizce içeri süzüldü.
Odanın içi buz gibiydi. Asil ayak bastığında Hazan köşede, yerde sarsılarak ağlıyordu. Saçları yüzüne dağılmış, kıyafetleri kilitli kaldığı günlerin izini taşıyordu. Perişandı...
"Hazan..." diye fısıldadı Asil, yanına diz çökerken. Elini omuzuna koymak istedi ama Hazan sanki bir yılandan kaçar gibi geri sıçradı.
"Ne işin var burada!" dedi Hazan, sesi hırı
