Asil, Hazan’ın tam önünde durmuş, gözlerinin içine o yakıcı pişmanlıkla bakıyordu. "Zamanı geri getiremem Hazan ama..." diye söze başladığı an, cebindeki telefonun çalmaya başladı.
Hazan yerinden sıçradı, Asil ise küfreder gibi bir nefes vererek elini cebine attı. Ekranda "Annem" ismini görünce yzuu kireç gibi oldu.
Bakışlarını hızla Hazan’a çevirdi ve işaret parmağını dudağına götürerek o keskin uyarıyı yaptı.
Efendim ana?"
Zümrüt Hanım’ın sesi telefondan bile duyulacak kadar sert ve telaşlı geliyordu: "Asil! Neredesin sen oğul?
Gecenin bu vakti konakta yoksun, kimse de bir şey demez. Herkes seni arar, sofra kuruldu kalktı, sen ortada yoksun!"
Asil, Hazan’ın gözlerinin içine bakarak yalanını buz gibi bir soğukkanlılıkla söyledi:
"Haber vermeyi unuttum ana, kusura bakma. Ben çoktan
